Mehmet Salih Tatlıcı Mezarı Başında Anıldı

mehmet_salih_tatlici_mezari_basinda_anildi_h283.jpg

22 Şubat 2009 günü hayata gözlerini yumarak ebediyete intikal eden Mehmet Salih Tatlıcı, Uğur ve Nurten Tatlıcı’nın düzenlediği anma gününde 22 Şubat 2013 Cuma günü Yeniköy’deki mezarı başında anıldı.

Yakalandığı kanser hastalığına yenik düşerek yaklaşık 1 ay yoğun bakımında tedavi gördüğü Amerikan Hastanesi’nde 22 Şubat 2009 günü vefat eden Mehmet Salih Tatlıcı, eşi Nurten Tatlıcı ve oğlu Uğur Tatlıcı’nın her yıl geleneksel olarak düzenlediği anma günü ile bu yıl da yakınları ve grup çalışanları tarafından mezarı başında anıldı. 

Rahmetli Mehmet Salih Tatlıcı kabristanı başında anıldıktan sonra, Etiler ofisindeki resmi başında mevlüt okundu. Mevlütün ardından anma gününe katılan tüm yakınlarına ve çalışanlarına yemek verildi ve mevlüt şekeri dağıtıldı. 

“Son kalp atışına şahit oldum”
Uğur Tatlıcı, o an yaşadıklarını ve duygularını anlattı: “Rahmetli babamı bundan tam 4 yıl önce 22 Şubat 2009 Pazar günü saat 17:21’de kaybettik. Yorgun kalbinin son atışına ekg ekranında şahit oldum. Hemen yanıbaşındaydım. Elini tutuyordum ve “ne olur gitme” diye yalvarıyordum içimden. Daha bir önceki gece yarısı yoğun bakıma yanına inmiştim. Bana bakıp gülümsemişti. Elimi tutmuştu ve kuvvetlice sıkmıştı. Adeta “sakın merak etmeyin, ben iyiyim, iyi olacağım” diyordu. O gece yarısı onu son görüşüm olacağına asla ihtimal vermemiştim, daha doğrusu vermek istememiştim. Beni canından çok seven babam artık yanımızda yoktu, olmayacaktı. Yorgun gözlerini son kez yummuş, annem ve beni bu dünyanın imtihan ve oyunları ile başbaşa bırakmıştı. Sarıldım cansız bedenine ve uzun süre bırakamadım. Tüm bu acı anın ortasında bir grup içeride heyecanla cenaze planlaması yapmaya başlamıştı bile. Belki de bayrağını emin ellere emanet etmenin huzuru ile göçüp gitmişti bu dünyadan. Kim bilir neler hissediyordu. Entübe edildiği için son zamanlarında konuşamıyordu. Sadece zorla da olsa yazıyordu. Küçük beyaz tahtalardan almıştık kendisine. Bir şey söylemek istediği zaman işaret ediyordu, tahtasını getiriyorduk yazıyordu. Bana ve anneme sürekli bir şeyler anlatmaya çalışmıştı. Esasında zaten bildiğimiz şeylerdi anlattıkları. Hatırlatmak, hafızamıza kazımak istemişti sadece. O kötü anında dahi bizim için endişeleniyordu. Hiç pes etmedi. Yoğun bakım yatağında her gün bize hayat dersi verdi. 42 yıllık hayat arkadaşı annem bir an için bile yanından ayrılmadı son günlerinde. Ve aradan 4 yıl geçmesine rağmen her gün görüşüp dertleşmeye devam ediyorlar. Annem hergün kendisini ziyaret ediyor, onunla konuşuyor. Babam ise kabristanında sessizce dinliyor. Beraber gülüyor, beraber ağlıyor, beraber yad ediyorlar eski günleri, 46 yıldır, her gün. 22 Şubat 2009 günü en acı günümüz olarak ebediyen kalacak. Hayatımızın en değerli varlığı o gün elimizden alındı. Aziz hatırası dışında geriye bıraktığı her şey fani olan babam, annem ve ben yaşadığımız sürece içimizde hayat bulmaya devam edecek… Bayrağı emin ellerde, rahat uyusun. Bu önemli günümüzde bizleri yalnız bırakmayan çalışanlarımıza ve aile dostlarımıza da teşekkürü bir borç biliyorum. Allah gani gani rahmet eylesin. Ruhu şad, mekanı cennet olsun.”

Mehmet Salih Tatlıcı Belgesel

Haber Kaynağı: Tatlıcı Gerçekleri
Gerçekler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

scroll to top